el "Vojaĝo al Portugalio" / da "Viaggio in Portogallo" (José Saramago)

"O fim duma viagem é apenas o começo doutra. É preciso ver o que não foi visto, ver outra vez o que se viu já, ver na Primavera o que se vira no Verão, ver de dia o que se viu de noite, com sol onde primeiramente a chuva caía, ver a seara verde, o fruto maduro, a pedra que mudou de lugar, a sombra que aqui não estava. É preciso voltar aos passos que foram dados, para os repetir, e traçar caminhos novos ao lado deles. É preciso recomeçar a viagem. Sempre. O viajante volta já."

"La fino de vojaĝo estas nur la komenco de alia. Oni devas vidi, kion oni ne vidis, vidi denove kion oni jam vidis, en la printempo vidi tion, kion oni estis vidintaj en la somero, dum la tago vidi tion, kion oni vidis nokte, kun la suno kie antaŭe pluvis, vidi je la verdaj rikoltoj, la maturan frukton, la ŝtonon kiu ŝanĝis lokon, la ombro kiu ne estis tie, oni devas iri reen sur lokojn jam donitajn, por ilin reiri, kaj novajn vojojn dezegni. Oni devas rekomenci la vojaĝon, ĉiam. "

"La fine di un viaggio è solo l’inizio di un altro. Bisogna vedere quello che non si è visto, vedere di nuovo quel che si è già visto, vedere in primavera quel che si era visto in estate, vedere di giorno quel che si era visto di notte, con il sole dove prima pioveva, vedere con le messi verdi, il frutto maturo, la pietra che ha cambiato posto, l’ombra che non c’era, bisogna ritornare sui posti già dati, per riperteli, e per tracciarvi nuovi cammini. Bisogna ricominciare il viaggio, sempre."

Belas, kaŝitaj, senti sin serĉataj! / Bello è, nascosti, sentirsi cercare!

Belas, kaŝitaj, senti sin serĉataj!
Plibelas esti trovataj,
se tion oni volas, kaj la hundo
por la vulpo taǔgas.

Bonas scii kaj ne diri,
pli bonas scii kaj diri,
se vi povas trovi tiun raran orelon
kiu vin komprenas.
(Emily Dickinson, mia traduko)


Bello è, nascosti, sentirsi cercare!
Più bello essere trovati,
se e' questo che vogliamo e della volpe
e' degno il cane.

Bene sapere e non dire,
meglio sapere e dire,
se puoi trovare quell'orecchio raro
che ti comprenda.
(Emily Dickinson)